Sposób życia
Według historyków św. Franciszek otrzymał w 1209 r. od Papieża zatwierdzenie swego „sposobu życia”, czyli tego, co później zostanie nazwane „Protoregułą”. Teksty napisane przez samego Franciszka, po upływie wielu wieków nadal pozostają aktualne i zachęcają młodych ludzi do wybrania drogi zakonnej. Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowaniu świętej Ewangelii Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości. W tych słowach Reguły zawiera się kwintesencja modelu życia, który Franciszek ukazał swoim naśladowcom i który sam uwiarygodnił przykładem swojego życia.
Ubóstwo, posłuszeństwo i czystość oraz wierne zachowywanie Ewangelii stanowią fundament życia św. Franciszka i jego naśladowców. Po wstępnym okresie życia w odosobnieniu Franciszek odkrywa swoje powołanie do życia we wspólnocie razem z tymi, którzy tak jak on opuścili wszystko, aby oddać się na wyłączną służbę Bogu i potrzebującym. I tak jak Franciszek, który przez pokorę życia i głęboką ascezę osiągnął miano imitator Christi („Naśladowca Chrystusa”), tak każdy wstępując na drogę ukazaną przez Franciszka pragnie stawać się imitator Francisci („Naśladowca Franciszka”), a więc konsekwentnie imitator Christi.
Fundament życia
Urzeczywistnienie ideałów życia franciszkańskiego dokonuje się poprzez intensywne życie modlitwy i kontemplacji, do której każdy z braci jest powołany oraz na drodze zaangażowania w działalność misyjną i apostolską z fundamentalną opcją na rzecz najbardziej ubogich i pokrzywdzonych.
Zakon Braci Mniejszych
Bycie mniejszymi wśród mniejszych daje nazwę franciszkańskiemu zakonowi: Zakon Braci Mniejszych (Ordo Fratrum Minorum), a charakter misyjny Zakonu wyznacza ciągłe bycie w drodze.
Gałęzie zakonu
W wyniku historycznych uwarunkowań w ciągu ośmiu wieków od zatwierdzenia Reguły, Zakon podzielił się na trzy gałęzie: Bracia Mniejsi (OFM), Bracia Mniejsi Konwentualni (OFMConv.) zwani również franciszkanami oraz Bracia Mniejsi Kapucyni (OFMCap). Każdy z tych trzech zakonów posiada własną organizację i strukturę prawną, lecz wszystkie trzy uznają św. Franciszka za swego Ojca i fundatora.
Najważniejszymi ośrodkami w Polsce Braci Mniejszych Konwentualnych, którzy współtworzą wystawę Ja brat Franciszek są: Niepokalanów założony przez św. Maksymiliana i Kraków, gdzie nieprzerwanie pracują od 1237 r. Od XIII w. są stróżami grobu i bazyliki św. Franciszka w Asyżu. Cechą charakterystyczną dla tej gałęzi było budowanie klasztorów w centrum miast. Obecnie w Polsce prowadzą liczne sanktuaria, parafie i wydawnictwa. Zaangażowani w działalność w mediach (Radio Niepokalanów), wśród osób uzależnionych, oraz w działalność misyjną. Co czwarty Brat Mniejszy Konwentualny pochodzący z polskiej prowincji pracuje poza granicami kraju. Strojem zakonnym jest czarny lub szary habit z kapturem przepasany białym sznurem. Wśród akcji prowadzonych przez franciszkanów na uwagę zasługuje również praca z młodzieżą.
Istnieje także zakon żeński założony przez św. Franciszka i św. Klarę z Asyżu. Skupia on siostry klauzurowe, które oddają się na służbę Bogu w kontemplacji i w pracy, żyjąc w całkowitym ubóstwie.
Trzeci Zakon św. Franciszka skupia natomiast ludzi świeckich, którzy prowadząc życie w świecie i we własnych rodzinach inspirują się duchowością franciszkańską. Oficjalna nazwa jego brzmi: Franciszkański Zakon Świeckich.
Poza tymi trzema zakonami istnieje także Trzeci Zakon Regularny (TOR) złożony z osób pragnących żyć w całkowitej konsekracji Bogu inspirując się ideałem św. Franciszka.
Ewangelizacja całego świata
Charyzmat franciszkański od samego początku wnosi ogromny wkład w ewangelizację nie tylko Europy, ale i całego świata. Czyni to poprzez dzieła charytatywne i promocję ludzi najuboższych, rozwój nowego stylu życia i duchowości, która stawia w centrum człowieka, wspólnotę i Ewangelię. W kontekście zbliżającego się Jubileuszu 800-lecia powstania Zakonu Minister Generalny Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych Carlos Alberto Trovarelli napisał:
„Św. Franciszek jest świętym wszystkich ludzi dobrej woli, mężczyzn i kobiet. Sekret fascynacji jego osobą przez 800 lat leży w fakcie, że jak każdy prorok, idzie zawsze dalej, wyprzedza przyszłość, nie pozwala się zamknąć w określonym czasie. To jest charakterystyka człowieka wierzącego, który ciągle szuka i tego, który – jak Franciszek – czyni Ewangelię własną Regułą i życiem”.
Dziedzictwo biedaczyny z Asyżu jest jak żywe ziarno, które wciąż kiełkuje i wymaga podejmowania konkretnych wyborów.
Tekst cytowany ze stron prowincji krakowskiej i warszawskiej franciszkanów konwenktualnych
https://www.franciszkanie-warszawa.pl/warszawa